O pisaniu

Podczas pisania, miotam się pomiędzy post-akademicką inklinacją do wytworzenia czegoś na wzór pracy magisterskiej, a ulicznym niecenzuralnym wrzaskiem, świadczącym bezsprzecznie o pilnej potrzebie dosadności.

Jak gdyby dosłowność prostego wyrazu nie była wystarczająco pojemna, żeby zmieścić zawartość myśli, a akademizm spłaszczał głębię do wyświechtanych frazesów 

albo też sprowadzał mnie do roli marnego uzurpatora wielkich idei filozoficznych

czy pisarza

nie mam nic wspólnego z pisarstwem

ani z filozofią

poza byciem nieuchronnym ich odbiorcą, z przyczyn wielkomiejskiej natury, klasycznych upadków młodości i przeziernego egzystencjalnego kryzysu - wiary, tożsamości i równowagi, który się we mnie procesuje

najwyraźniej od prawie czterdziestu lat

Takim też sposobem nastąpił mój kanał. Po latach prób i prób zawieszania, bo obraz nie taki, bo słowo nie to, ostatecznie poddałam się wewnętrznej woli, żeby zrobić coś jakimkolwiek obrazem i jakimkolwiek słowem. Niech to słowo będzie jakiesobiekolwiek, bylebym w końcu mogła doświadczyć lustra swojego myślotoku.

Naturalnie narodził się z tego ten nieregularny (po)twór łączący oba wymiary, okraszony chaosem i okazjonalnym rynsztokowym żartem.

Obiecywałam sobie, żadnych wielkich idei, chyba czując, wiedząc, niemal pewność miejąc, że gdy tylko dotknę makroskali, to uzewnętrznię cały ponuryzm moich wizji.

No i tak też się stało, kto by się spodziewał.

Lawiruję więc w produkcji treści pomiędzy remizowym żartem, a dekadenckim mądralizmem, który - ku zdziwieniu memu i bliskich moich, znalazł grupę odbiorców najwyraźniej równie zdruzgotanych jałowością słowa powszedniego

że im ten dekadencki chwiejny klimat niespecjalnie przeszkadza

a nawet raczy uciechą 

(albo to wytwór influencerskiego delulu, trudno orzec) 

Ja sama swoich treści oglądać nie mogę

Zbyt wiele zarzutów się z tym wiąże, a ja nie pragnę być oceniana ważona umiejscawiana w ścisłej kategorii

zwłaszcza przez własne superego

teraz, gdy próbuję pisać książkę

pierwszą w życiu, ostatnią

i możliwie taką, która nie zaistnieje w ogóle

wyrzucam do śmieci tekst za tekstem. To nazbyt formalne, odtwórcze, napuszone, to z kolei przesadnie prostackie, jak gdyby istniały we mnie dwa autonomiczne byty 

cyniczny prostak i akademicki erudyta

też sarkasta 

żaden nie mający na tyle przestrzeni, żeby się rozwinąć do pełnej formy osobowości.

Żyje w nas wiele warstw, większość nieukończonych.

Przy cierpieniach tych piśmienniczych dochodzę do jednorodnej konkluzji-nakazu: napisz to i tak, i tak. Jaksobiekolwiek. 

Byleby idea, która mnie dręczy była słuszna, a jej forma wiarygodna.

Myślę sobie, to bardzo ludzkie, poddać się sobie i nie musieć już wybierać. Formy, słowa, formatu. Po prostu puścić umysł luzem. 

Czy to nie słuszne lekarstwo na przewidywalność i powielalność treści?

A może do tego od zawsze dążyli pisarze, czego nie chciałam zrozumieć, bo większość tych filozofów zostało mi dostarczonych już w dobie utrwalenia ich języka 

w sensie, nie widzisz już, nie możesz dojrzeć jak rewolucyjny był ich język 

bo każda rewolucja kończy się upowszednieniem.

Czy wyrażam się jasno? 

Czy słychać mnie dosadnie?

Urywam myśl. Myśl nie kończy się zakończeniem, to konwencja klasycznej literatury

a nie zakładek neuronalnych